Eiland
/

Een lied over verhuizen

 

Een raar gevoel

Het moet rond 20 uur geweest zijn - het was Ter Zake op tv - toen ik terugreed na (weer) een bezoek aan mijn mama van 88 jaar. De tv had opgestaan, zij zat in de zwarte, licht versleten lederen zetel, zoals altijd. Ik zat ernaast en we dronken een porto-tje. We waren samen. Of toch niet?

Want ze was soms weg, voelde ik. Naar oorden die ik niet kende. Dan reisde ik met haar mee. En dan gleed ze opeens terug naar de kamer in de service-flat.

Alsof ze even op een eiland is, dacht ik in de auto waarmee ik een stuk van de nacht afsneed. 

Terug thuis beschreef ik het op mijn facebookpagina met een metafoor: mijn mama verhuist naar een eiland. En zo is het begonnen.

Als je dit leest, is mijn mama nog steeds aan het pakken. We helpen haar daarbij. Het doet ons pijn dat ze verhuist, maar er is niets aan te doen. Daarom praten we er nauwelijks over, We pakken en genieten van de momenten en haar gezicht dat opklaart telkens we langskomen.

Mijn mama wordt stilaan de bewoner van een eiland, een eilandster. Maar ook daar zal ze altijd ons mama en onze ster blijven.

Edgard


Ons mama